Αρθροπάθεια (οστεοαρθρίτιδα ή παραμορφωτική οστεοαρθρίτιδα (DOA) ή παραμορφωτική αρθροπάθεια) - μια ασθένεια των αρθρώσεων, στην οποία στα αρχικά στάδια επηρεάζεται ο αρθρικός χόνδρος, στη συνέχεια οι μύες, οι σύνδεσμοι, τα νεύρα και ο οστικός ιστός που περιβάλλουν την άρθρωση περιλαμβάνονται στην παθολογική διαδικασία.
Η αρθροπάθεια είναι μια ασθένεια που αναπτύσσεται για διάφορους λόγους. Αυτά περιλαμβάνουν μεταβολικές διαταραχές, τραύματα, μέθη κ.λπ.
Οι ασθενείς συνήθως αποκαλούν «αρθροπάθεια» κάθε ασθένεια της άρθρωσης στην οποία παρατηρείται πόνος, περιορισμένη κινητικότητα και άλλες δυσάρεστες αισθήσεις στην περιοχή μιας ή περισσότερων αρθρώσεων, κάτι που δεν ισχύει πάντα. Η οστεοαρθρίτιδα και ο σχετικός πόνος αναπτύσσονται ως αποτέλεσμα της «γήρανσης» των αρθρώσεων, λόγω της επίδρασης διαφόρων αρνητικών παραγόντων, αλλά αιτίες πόνου στις αρθρώσεις μπορεί να είναι λοιμώξεις και τραυματισμοί και σε αυτές τις περιπτώσεις μιλάμε για άλλες παθολογίες.
Στατιστικά στοιχεία
Έως και το 70% των ασθενών που επισκέπτονται γενικό ιατρό, παθολόγο, νευρολόγο, χειρουργό ή ρευματολόγο παραπονιούνται για πόνο στις αρθρώσεις. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για πόνο στο κάτω μέρος της πλάτης και στην περιοχή των μεγάλων αρθρώσεων (γόνατα, γοφοί). Σε όλο τον κόσμο, και συγκεκριμένα στη Ρωσία, έως και το 70% των περιπτώσεων μακροχρόνιας αναπηρίας οφείλονται σε οστεοαρθρίτιδα. Αρκετοί ασθενείς - έως και το 10% εκείνων που αναζητούν βοήθεια από γιατρό ως αποτέλεσμα προχωρημένης αρθροπάθειας γίνονται ανάπηροι και χρειάζονται συνεχή βοήθεια. Η αρθροπάθεια είναι μια από τις κύριες αιτίες της πρόωρης αποχώρησης ενός ατόμου από μια ολοκληρωμένη κοινωνική ζωή. Στα στατιστικά είναι δεύτερη μετά τη στεφανιαία νόσο.
Η πιθανότητα εμφάνισης αρθροπάθειας αυξάνεται με την ηλικία: σε άτομα άνω των 50 ετών εμφανίζεται στο 27% των περιπτώσεων, σε ηλικιωμένους άνω των 70 ετών ο επιπολασμός είναι 97%, που οφείλεται στο σωρευτικό φορτίο των αρθρώσεων που σχετίζεται με την ηλικία και στη λήξη της φυσιολογικής τους λειτουργίας.
Αιτίες και εξέλιξη
Ο κύριος παράγοντας στην ανάπτυξη της αρθροπάθειας είναι ο υποσιτισμός του αρθρικού χόνδρου, ο οποίος οδηγεί στην καταστροφή του. Δεν είναι τόσο σημαντικό γιατί συμβαίνει αυτό (υπερβολικό βάρος, επαγγελματικά αθλήματα, εργασιακά χαρακτηριστικά, ορμονικές διαταραχές, συγγενείς αρθρώσεις κ.λπ.), το αποτέλεσμα είναι το ίδιο:
- αρχίζουν αλλαγές στον αρθρικό χόνδρο, οι οποίες οδηγούν σε απώλεια ελαστικότητας. εμφανίζονται μικρορωγμές στο πάχος του χόνδρου.
- η παροχή αίματος στην άρθρωση διαταράσσεται, η παραγωγή αρθρικού υγρού μειώνεται και η μηχανική της άρθρωσης αλλάζει.
- τότε εμπλέκονται όλες οι δομές των αρθρώσεων, οι παρακείμενοι μύες και οι νευρικές απολήξεις.
Οι αναφερόμενες εκφυλιστικές διαταραχές οδηγούν στην ανάπτυξη συμπτωμάτων αρθροπάθειας και η ασθένεια «ξεκινά» τη στιγμή που το σταθερό μηχανικό φορτίο γίνεται απαγορευτικό για την άρθρωση (ή τις αρθρώσεις) και ξεκινά τις διαδικασίες καταστροφής της.
Συμπτώματα
Σε αντίθεση με άλλες παθολογίες των αρθρώσεων, η αρθροπάθεια αναπτύσσεται για πολλά χρόνια, για μεγάλο χρονικό διάστημα και απαρατήρητη από ένα άτομο. Τη στιγμή που το σώμα σηματοδοτεί πρόβλημα στην άρθρωση με έντονο πόνο, η παθολογική διαδικασία σε αυτήν έχει ήδη ξεκινήσει.
Ο πόνος είναι το κύριο σύμπτωμα της αρθροπάθειας (οστεοάρθρωση), στα αρχικά στάδια ο πόνος δεν είναι πολύ έντονος, αδύναμος, πιο συγκρίσιμος με δυσφορία. Οι δυσάρεστες αισθήσεις στις αρθρώσεις που προκύπτουν μετά την άσκηση υποχωρούν από μόνες τους, χωρίς ιατρική ή φαρμακευτική παρέμβαση, αλλά γίνονται γρήγορα αισθητές και περιορίζουν τη συνήθη κινητικότητα του ατόμου.
Ο πόνος μπορεί επίσης να εμφανιστεί κατά την ανάπαυση ή στην αρχή της κίνησης (ο λεγόμενος «πόνος έναρξης»), για παράδειγμα, το πρωί μετά τον ύπνο ή μετά από αρκετή ώρα καθίσματος σε μια θέση κατά τη διάρκεια της ημέρας και εξαφανίζεται με την κίνηση. Η αρθροπάθεια χαρακτηρίζεται επίσης από νυχτερινό πόνο κατά την ηρεμία, ο οποίος επίσης μειώνεται γρήγορα με την έναρξη της σωματικής δραστηριότητας. Οι ασθενείς που αντιμετωπίζουν προβλήματα στις αρθρώσεις συνήθως λένε ότι για να εξαλειφθούν οι δυσάρεστες αισθήσεις πρέπει να "τεντώσουν τα οστά", "να ξυπνήσουν τις αρθρώσεις", κάτι που, γενικά, χαρακτηρίζει με ακρίβεια αυτή την κατάσταση.
Οι οδυνηρές αισθήσεις δεν προκύπτουν μόνο λόγω της δυσλειτουργίας της ίδιας της άρθρωσης. Όταν όλα τα συστατικά της άρθρωσης, οι μύες και οι νευρικές απολήξεις εμπλέκονται στη διαδικασία, ο πόνος γίνεται ποικίλος και επώδυνος: «πυροβολεί» κατά μήκος του νεύρου, εξαπλώνεται σε όλο τον μυ. Η παροχή αίματος στις αρθρώσεις, τα νεύρα και τους μύες διαταράσσεται και εκφυλιστικές αλλαγές συμβαίνουν γρήγορα σε αυτές.
Προσωρινοί ή μόνιμοι περιορισμοί στην κινητικότητα των αρθρώσεων (συσπάσεις) αναπτύσσονται λόγω σοβαρών παθολογικών αλλαγών στους ιστούς των αρθρώσεων και των μυών. Για παράδειγμα, με αρθρώσεις των αρθρώσεων του ισχίου, εμφανίζεται βράχυνση του άκρου, «παραμόρφωση» της λεκάνης και καμπυλότητα της σπονδυλικής στήλης.
Το τσούξιμο στις αρθρώσεις στα αρχικά στάδια είναι σχεδόν απαρατήρητο, αλλά καθώς αναπτύσσεται η ασθένεια, γίνεται σταθερό κατά την κίνηση. Αυτό το σύμπτωμα ανησυχεί ψυχολογικά τους ασθενείς με αρθροπάθεια περισσότερο από τον πόνο, αφού υποδηλώνει σοβαρές διαταραχές, γήρανση του σώματος και ειδικότερα του μυοσκελετικού συστήματος.
Στα τελευταία στάδια της αρθρώσεως, εμφανίζεται παραμόρφωση της άρθρωσης, η οποία σχετίζεται με απώλεια και καμπυλότητα όλων των αρθρικών επιφανειών, οστικές αναπτύξεις, μείωση της ποσότητας του αρθρικού υγρού και υπεξάρθρημα της άρθρωσης.
Στάδια
Ανάλογα με τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων, διακρίνονται διάφορα στάδια οστεοαρθρίτιδας.
Στο πρώτο στάδιο, δεν υπάρχει πόνος στην ηρεμία και με μέτρια άσκηση, που εμφανίζεται μόνο μετά από υψηλή φόρτιση (γυμναστική, μεταφορά βαρέων φορτίων, τρέξιμο) ή μετά από μεγάλη στατική στάση. Το άτομο δεν αντιμετωπίζει περιορισμούς ή δυσκολίες στην κίνηση. Δεν απαιτείται φαρμακευτική αγωγή.
Στο δεύτερο στάδιο, ο πόνος είναι έντονος και σταθερός, εμφανίζεται γρήγορα υπό την επίδραση προκλητικών παραγόντων (μεγάλο περπάτημα, σωματική δραστηριότητα) και δεν υποχωρεί από μόνος του. Ο ασθενής είναι περιορισμένος στην κίνηση, η κινητικότητα ορισμένων αρθρώσεων είναι έντονα περιορισμένη - γόνατο, ισχίο και άλλα. Απαιτείται ιατρική βοήθεια. πρέπει να συνταγογραφηθεί ένα θεραπευτικό σχήμα, συμπεριλαμβανομένων φαρμάκων και μη φαρμακευτικών μεθόδων.
Στο τρίτο στάδιο, ο ασθενής κινείται με δυσκολία, χρειάζεται συνεχή φροντίδα και ο πόνος είναι βασανιστικός. Κατά κανόνα, η χειρουργική θεραπεία (ενδοπροσθετική) και η εκτεταμένη φυσικοθεραπεία είναι απαραίτητες για την αποκατάσταση της ποιότητας ζωής.
Τα συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας εμφανίζονται σε νεαρή ηλικία και σε αυτή την περίπτωση είναι απαραίτητο να μην τα αγνοήσετε, αλλά να συμβουλευτείτε έναν γιατρό. Η έγκαιρη θεραπεία θα διατηρήσει την κανονική λειτουργία των αρθρώσεων και θα βοηθήσει στην αποφυγή της ταχείας εξέλιξης της νόσου.